Η φιλοσοφία που διέπει τη διακυβέρνηση Τραμπ δείχνει ότι η Ευρώπη παύει να αντιμετωπίζεται ως στρατηγικός εταίρος και αναδεικνύεται ως ανταγωνιστικό κέντρο ισχύος.υπήρξε το θεμέλιο της Δύσης, της NATOϊκής αρχιτεκτονικής και της πολιτικής συνοχής ενός ολόκληρου
κόσμου.τέλος μιας εποχής.θεωρούν πλέον τον Ατλαντικό αναγκαίο άξονα του κόσμου.
πραγματικότητα.
του προέδρου Τραμπ να τερματιστεί ο πόλεμος με όρους που προσεγγίζουν τις ρωσικές θέσεις, την ώρα που το Κίεβο συνεχίζει να μάχεται, ερμηνεύτηκε στην Ευρώπη ως σαφής μετατόπιση, με την Ουκρανία να αποτελεί πλέον διαπραγματευτικό εργαλείο στο ευρύτερο αμερικανικό στρατηγικό παιχνίδι με τη Μόσχα. Για πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αυτό είναι η πιο ηχηρή απόδειξη ότι η μεταπολεμική εποχή -όπου η Αμερική
λειτουργούσε ως σταθερός εγγυητήςφτάνει στο τέλος της.
Είναι το ότι η νέα αμερικανική ρητορική υιοθετεί επιχειρήματα που συναντώνται στη σκληρή ευρωπαϊκή Ακροδεξιά: καταγγελία του «πολυπολιτισμικού μοντέλου», ταύτιση της μετανάστευσης
με «πολιτισμική απειλή», απαξίωση ανεξάρτητων θεσμών, αμφισβήτηση των
πολιτικών προστασίας λόγου και δεδομένων, καθώς και επίθεση στο ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο.
αμυντική στρατηγική, κοινή εξωτερική πολιτική και ικανότητα αποτροπής, χωρίς να εξαρτάται από τον εκάστοτε
ένοικο του οβάλ γραφείου.
σχήματα, ούτε να θεωρεί αυτονόητη τη γεωπολιτική προστασία της Ουάσιγκτον. Με απλά λόγια, η μεταπολεμική
Δύση που γνωρίσαμε δεν υπάρχει πια. Ο Ατλαντικός, για δεκαετίες γραμμή ενότητας, μοιάζει περισσότερο με σύνορο… όχι στρατιωτικό, αλλά πολιτικό και ιδεολογικό. Και η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά στο πιο κρίσιμο δίλημμα από την ίδρυσή της: Θα παραμείνει παράρτημα της αμερικανικής στρατηγικής ή θα αποφασίσει να γίνει δύναμη που ορίζει τον εαυτό της; Η εποχή των εύκολων απαντήσεων τελείωσε.