*Του Κώστα Σαρικά
Η λογική ομοιοτυπίας επίσης μετρά. Όσο το οικοσύστημα Spike απλώνεται σε περισσότερες πλατφόρμες, μειώνεται το λογιστικό αποτύπωμα, διευκολύνεται η εκπαίδευση και ενισχύεται η επιχειρησιακή ευελιξία. Το Επιτελείο βλέπει ένα πλέγμα όπου πληροφορίες από UAV και αισθητήρες «τρέφουν» τις πλατφόρμες πυρός. Το M-113, αν αποκτήσει τέτοια δυνατότητα, παύει να είναι απλός φορέας προσωπικού και μετατρέπεται σε ουσιαστικό πολλαπλασιαστή ισχύος.
Στο σκέλος της ελληνικής διάστασης, η Rafael εμφανίζεται επίσης να συνδέει το πρόγραμμα με γραμμή εργασιών στην Ελλάδα και βιομηχανική συμμετοχή, στοιχείο καθοριστικό για να περάσει το «κατώφλι» των προαπαιτούμενων. Η πραγματική διαφορά θα κριθεί στο ποιος μπορεί να δώσει μεγαλύτερο βιομηχανικό έργο εντός της χώρας, με σαφές πλάνο υποστήριξης και αποθέματος τεχνογνωσίας που θα μείνει στην Ελλάδα.
«Κόκκινη γραμμή» οι αντι-drone δυνατότητες με soft kill «θόλο»
Η πιο χαρακτηριστική μετατόπιση στις απαιτήσεις αφορά την προστασία από UAV. Το Επιτελείο δεν αρκείται σε αυξημένη θωράκιση. Ζητά ολοκληρωμένο πακέτο soft kill αντι-drone, που να δίνει έγκαιρη προειδοποίηση, να εντοπίζει απειλές, να διαταράσσει ζεύξεις και να δημιουργεί «ομπρέλα» προστασίας γύρω από το όχημα και την ομάδα πεζικού.
Η απαίτηση αυτή αποτυπώνει το μάθημα των τελευταίων πολέμων. Στο ελληνικό περιβάλλον επιχειρήσεων, ειδικά σε νησιά, η έκθεση των δυνάμεων είναι αυξημένη. Αν τα M113 αναβαθμιστούν χωρίς αντι-drone, το πρόγραμμα θα θεωρηθεί ημιτελές.
Σε αυτό το πλαίσιο συνδέεται και η απαίτηση για ενισχυμένη εγγύς άμυνα με λύσεις πολλαπλών πολυβόλων, ώστε να υπάρχει άμεση δυνατότητα εμπλοκής μικρών στόχων, εκεί όπου το πυροβόλο 30 χιλ. και τα βλήματα καλύπτουν άλλο φάσμα.
Το πραγματικό δίλημμα: Νέο ΤΟΜΑ ή αναγέννηση του υπάρχοντος στόλου
Στην ουσία, το πρόγραμμα M113 είναι η απάντηση στο ερώτημα πώς καλύπτεται γρήγορα ένα επιχειρησιακό κενό χωρίς να δεσμευτούν υπέρογκα κονδύλια σε αγορά νέων ΤΟΜΑ που απαιτούν χρόνο, διαδικασίες, υποδομές και μακρά εισαγωγή σε υπηρεσία.
Η επιλογή αναβάθμισης 250 οχημάτων, με προοπτική να ακολουθήσουν περισσότερα σε επόμενη φάση, δείχνει ότι η ηγεσία επιδιώκει «γέφυρα» ισχύος. Με κόστος έως 2 εκατ. ευρώ ανά όχημα, δημιουργείται μια δύναμη μηχανοκίνητων μέσων που μπορεί να αναβαθμίσει αισθητά την εικόνα σε Θράκη και Αιγαίο, να συνοδεύσει άρματα, να προστατεύσει προσωπικό και να λειτουργήσει σε δίκτυο.
Ταυτόχρονα, η εγχώρια συμμετοχή τουλάχιστον 25% δεν είναι μόνο οικονομικός όρος. Είναι στρατηγική επιλογή καθώς περιλαμβάνει θέσεις εργασίας, τεχνική βάση, δυνατότητα συντήρησης και αναβάθμισης εντός Ελλάδας και προοπτική να αποκτήσει η χώρα δυνατότητα στην ολοκλήρωση σύνθετων τεθωρακισμένων λύσεων.
Διακυβερνητική συμφωνία με Ισραήλ: Το πολιτικό σκέλος της υλοποίησης
Στο παρασκήνιο, ισχυρό σενάριο παραμένει η επιλογή συμφωνίας σε επίπεδο κράτους με κράτος με το Ισραήλ, στο πλαίσιο της ενισχυμένης αμυντικής συνεργασίας. Μια τέτοια επιλογή προσφέρει πολιτική ομπρέλα, περιορίζει ρίσκα καθυστερήσεων και επιτρέπει συνολική διαπραγμάτευση πακέτου, από τιμές και υποστήριξη έως εκπαίδευση και διαθεσιμότητες.
Σε κάθε περίπτωση, το «κλειδί» θα είναι η ισορροπία. Το Επιτελείο θέλει ένα M113 που να μην μετατραπεί σε υπέρβαρο τεθωρακισμένο, αλλά να κρατήσει κινητικότητα. Θέλει ισχύ πυρός που να αλλάζει πραγματικά τους κανόνες για μηχανοκίνητες Μονάδες. Θέλει αντι-droneομπρέλα που να απαντά στο κυρίαρχο πρόβλημα της εποχής. Και θέλει βιομηχανικό αποτύπωμα στην Ελλάδα, όχι απλώς συναρμολόγηση.
Αν το πρόγραμμα προχωρήσει όπως σχεδιάζεται, ο Στρατός Ξηράς στοχεύει σε σύντομο χρονικό ορίζοντα να διαθέτει 250 αναβαθμισμένα M113, με πυροβόλο 30 χιλ., οργανικά Spike, ενισχυμένη προστασία, δικτυοκεντρική λειτουργία και αντι-drone δυνατότητες soft kill. Η εικόνα των μηχανοκίνητων Μονάδων μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά, με πλατφόρμες που θα έχουν αυξημένη επιβιωσιμότητα και φονικότητα.