– Advertisement –
Ο Αϊντίν Σεζέρ εξαπέλυσε «κεραυνούς» κατά της τρέχουσας προσέγγισης, τονίζοντας ότι η επίκληση των εθνικών δικαίων δεν μπορεί να γίνεται στο κενό. Υπογράμμισε τη σημασία της περιόδου 1930–1936 και της Σύμβασης του Μοντρέ, επισημαίνοντας ότι η άγνοια των τότε δεδομένων οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Χαρακτηριστικά ανέφερε: «αν δεν γνωρίζεις την εποχή Ατατούρκ και τις τότε ισορροπίες, καταλήγεις να δημιουργείς εχθρότητες παντού».Φέρνοντας ως παράδειγμα τον αγωγό Blue Stream και τις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία τη δεκαετία του ’90, ο αναλυτής υπενθύμισε ότι η εξωτερική πολιτική απαιτεί σοβαρότητα και στάθμιση κάθε παραμέτρου (νομικής, οικονομικής, μέχρι και φορολογικής). Στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα κατά του λαϊκισμού, τόνισε: «Δεν μπορείς απλώς να λες ‘είναι η πατρίδα μου’ και να τελειώνει εκεί η συζήτηση».
Στο στόχαστρο βρέθηκε και η στάση των αντιπολιτευόμενων κομμάτων. Η Αλίν Οζινιάν υποστήριξε ότι η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» χρησιμοποιείται για την «ενίσχυση του ηθικού των ψηφοφόρων» ενόψει της κάλπης. Παρατήρησε μάλιστα ότι η αντιπολίτευση, υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους, αποφεύγει την κριτική και συντάσσεται με την κυβέρνηση.Η αντιπαράθεση αυτή αναζωπύρωσε το ερώτημα που πλανάται πάνω από την τουρκική εξωτερική πολιτική: Αποτελεί η «Γαλάζια Πατρίδα» ένα συγκροτημένο στρατηγικό σχέδιο ή πρόκειται για ένα επικοινωνιακό σύνθημα που στερείται νομικού και διπλωματικού βάθους;