Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το ίδιο νομικό πλαίσιο δείχνει και κάτι ακόμη σημαντικό: η ελληνική δύναμη δεν “χάνεται” νομικά μέσα στις σαουδαραβικές ένοπλες δυνάμεις
Δεύτερον, στο άρθρο 51 του Χάρτη: αν η Σαουδική Αραβία δέχεται ένοπλη επίθεση και η Ελλάδα ενεργεί με τη συναίνεσή της για την άμυνά της, τότε η ελληνική χρήση βίας μπορεί να ενταχθεί στο σχήμα της συλλογικής αυτοάμυνας.
Τρίτον, στο δίκαιο της ουδετερότητας: ουδέτερο κράτος είναι εκείνο που δεν συμμετέχει και τηρεί αμεροληψία· όταν όμως οι ένοπλες δυνάμεις του αναχαιτίζουν πυραύλους ενός εμπολέμου υπέρ άλλου κράτους, η θέση της αυστηρής ουδετερότητας παύει να περιγράφει ακριβώς την πραγματικότητα.
Η τελική διατύπωση, λοιπόν, θα ήταν η εξής:
Η Ελλάδα δεν έχει καταστεί πλήρες εμπολέμο μέρος στον πόλεμο Ιράν–ΗΠΑ/Ισραήλ, αλλά με την αναχαίτιση ιρανικών πυραύλων από ελληνικό προσωπικό υπέρ της αεράμυνας της Σαουδικής Αραβίας έχει περάσει από τη θέση της απλής παρουσίας σε μια μορφή περιορισμένης αμυντικής συμμετοχής.
Αυτό μπορεί να είναι νομικά δικαιολογημένο ως συλλογική άμυνα, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα με το «καμία εμπλοκή». Και γι’ αυτό η κυβερνητική φράση «είναι μόνο αμυντική ενέργεια» είναι μισή αλήθεια: σωστή ως προς τον χαρακτήρα της πράξης, όχι πλήρης ως προς τη νομικοπολιτική της σημασία.
Ανάλυση Ανιχνεύσεις
