Η Αθηνά, μία από τις ισχυρότερες και πιο σεβαστές θεότητες του αρχαιοελληνικού πανθέου
αποτελεί μια μοναδική μορφή που συνδυάζει φαινομενικά ετερώνυμες ιδιότητες. Ενσαρκώνει τη σοφία, τη στρατηγική σκέψη στον πόλεμο, αλλά και την προστασία των ειρηνικών τεχνών και της δικαιοσύνης. Σε αντίθεση με τον Άρη, που εκπροσωπούσε την τυφλή, χαοτική και αιμοδιψή πλευρά της σύγκρουσης, η Αθηνά ήταν η θεά της τακτικής, της δίκαιης μάχης και του ορθολογισμού. Το παρόν άρθρο επιχειρεί μια πλήρη ανασκόπηση της μορφής της μέσα από τα ίδια τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Απο το arxaiaellinika.gr
1. Η Ασυνήθιστη Γέννηση και η Φιλοσοφική της Ερμηνεία
Σύμφωνα με την επικρατέστερη μυθολογική παράδοση, η οποία καταγράφεται στη Θεογονία του Ησιόδου, η Αθηνά δεν γεννήθηκε με τον συνηθισμένο τρόπο. Ο Δίας είχε καταπιεί την πρώτη του σύζυγο, τη Μήτιδα (προσωποποίηση της φρόνησης), από φόβο μήπως γεννήσει έναν γιο πιο δυνατό από τον ίδιο. Όταν έφτασε η ώρα της γέννας, ο Δίας ένιωσε έναν αφόρητο πονοκέφαλο. Ο Ήφαιστος του άνοιξε το κεφάλι με ένα τσεκούρι και από μέσα ξεπήδησε η Αθηνά πάνοπλη, βγάζοντας μια ισχυρή πολεμική ιαχή.
Ησίοδος, Θεογονία (στ. 924-926) «αυτός δ’ εκ κεφαλης γλαυκώπιδα Τριτογένειαν δεινήν εγρεκύδοιμον αγέστρατον ατρυτώνην πότνιαν, η κέλαδοί τε άδον πόλεμοί τε μάχαι τε.»
Νεοελληνική Απόδοση: «Κι ο ίδιος (ο Δίας) γέννησε από το κεφάλι του τη γλαυκομάτα Τριτογένεια (Αθηνά), / τη φοβερή, που ξεσηκώνει τον θόρυβο της μάχης, την αρχηγό των στρατών, την ακούραστη / δέσποινα, που της αρέσουν οι αλαλαγμοί, οι πόλεμοι και οι μάχες.»
Στην κλασική εποχή, οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να δώσουν μια βαθύτερη εξήγηση για αυτή τη γέννηση. Ο Πλάτων υποστηρίζει ότι το όνομά της προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων «Θεού νόησις» (η σκέψη/ο νους του Θεού), επιβεβαιώνοντας τον μύθο ότι γεννήθηκε από τον νου του Δία.
Πλάτων, «Κρατύλος» (407b) «ταύτην ουν ως ‘θεου νόησιν’ ουσαν… ονομάσαι Αθηνόαν… ήθους εν θεω νόησιν.»
Νεοελληνική Απόδοση: «Αυτήν λοιπόν, επειδή είναι η “νόηση του θεού”… την ονόμασαν Αθηνόα… ως προσωποποίηση της θεϊκής νόησης.»
2. Κυριότερα Επίθετα και Ιερά Σύμβολα
Η πολυδιάστατη φύση της θεάς αποτυπώνεται στα προσωνύμια της:
- Γλαυκώπις: Αυτή που έχει λαμπερά μάτια, ή μάτια κουκουβάγιας, υποδηλώνοντας την οξυδέρκεια να βλέπει μέσα στο σκοτάδι.
- Παλλάς: Πιθανόν από το ρήμα πάλλω (κραδαίνω το δόρυ).
- Παρθένος: Παρέμεινε αδέσμευτη και αμόλυντη (προς τιμήν της χτίστηκε ο Παρθενώνας).
- Εργάνη: Προστάτιδα της εργασίας και των χειροτεχνών.
Τα ιερά της σύμβολα ήταν η γλαύκα (κουκουβάγια), η ελιά, το δόρυ και η αιγίδα (πανοπλία με το κεφάλι της Μέδουσας).
3. Η Προστάτιδα της Αθήνας και ο Μύθος του Εριχθόνιου
Ο στενότερος δεσμός της θεάς είναι με την Αθήνα. Η θεά κέρδισε την προστασία της πόλης σε διαγωνισμό με τον Ποσειδώνα, προσφέροντας στους κατοίκους την πρώτη ελιά, δώρο που κρίθηκε πιο ωφέλιμο από το αλμυρό νερό του θεού της θάλασσας.
Αν και αιώνια Παρθένος, απέκτησε μητρικό δεσμό με τον λαό της Αθήνας μέσω του Εριχθόνιου. Όταν ο Ήφαιστος προσπάθησε να τη βιάσει, το σπέρμα του έπεσε στη γη (Γαία), γεννώντας τον Εριχθόνιο. Αυτός ο μύθος στήριξε την ιδέα των Αθηναίων ότι ήταν αυτόχθονες (γεννημένοι από την ίδια τους τη γη).
Απολλόδωρος, «Βιβλιοθήκη» (3.14.6) «…καί πεσόντος αυτου του σπέρματος εις γην Εριχθόνιος εγεννήθη. τουτον Αθηνα κρύφα των άλλων θεων έτρεφεν, αθάνατον θέλουσα ποιησαι.»
Νεοελληνική Απόδοση: «…και όταν το σπέρμα του έπεσε στη γη, γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Αυτόν η Αθηνά τον ανέθρεψε κρυφά από τους άλλους θεούς, θέλοντας να τον κάνει αθάνατο.»
4. Η Αθηνά στα Ομηρικά Έπη και ο 28ος Ύμνος
Στην Ιλιάδα τάσσεται με το μέρος των Αχαιών, ενώ στην Οδύσσεια, είναι ο “φύλακας άγγελος” του Οδυσσέα, παίρνοντας συχνά τη μορφή του Μέντορα.
Όμηρος, Οδύσσεια (Ραψωδία Α, στ. 44-45) «τήν δ’ ημείβετ’ έπειτα θεά γλαυκωπις Αθήνη· ω πάτερ ημέτερε Κρονίδη, ύπατε κρειόντων…»
Νεοελληνική Απόδοση: «Και τότε της απάντησε (του Δία) η γλαυκομάτα θεά Αθηνά: / Ώ πατέρα μας, γιε του Κρόνου, ύπατε των αρχόντων…»
Η μεγαλειώδης πολεμική της υπόσταση υμνείται στον 28ο Ομηρικό Ύμνο:
Ομηρικός Ύμνος εις Αθηναν (στ. 1-4) «Παλλάδ’ Αθηναίην ερυσίπτολιν άρχομ’ αείδειν, δεινήν, φιλοπόλεμον, αγέστρατον, ατρυτώνην…»
Νεοελληνική Απόδοση: «Αρχίζω να τραγουδώ την Παλλάδα Αθηνά που σώζει τις πόλεις, / τη φοβερή, την πολεμοχαρή, που οδηγεί στρατούς, την ακούραστη…»
5. Η Συμπαραστάτιδα των Ηρώων
Η Αθηνά παρενέβαινε για να βοηθήσει ήρωες (Περσέας, Ηρακλής) σε άθλους που απαιτούσαν ευφυία. Χαρακτηριστική είναι η βοήθειά της στον Βελλεροφόντη για να δαμάσει τον Πήγασο:
Πίνδαρος, «Ολυμπιόνικοι» (13.65-67) «εξ ονείρου δ’ αυτίκα ην ύπαρ· φώνησε δ’· Εύδεις, Αιολίδα βασιλευ; άγε φίλτρον τόδ’ ίππειον δέκευ…»
Νεοελληνική Απόδοση: «Και το όνειρο έγινε αμέσως ξύπνιος (πραγματικότητα)· και (η Αθηνά) του μίλησε: “Κοιμάσαι, βασιλιά… / Εμπρός, πάρε αυτό το μαγικό χαλινάρι…”»
6. Ο Θείος Νόμος και η Εγκαθίδρυση της Δικαιοσύνης
Παρά την εύνοιά της, η θεά απαιτούσε απόλυτο σεβασμό (αποφυγή της Ύβρεως). Όταν ο νεαρός Τειρεσίας την είδε γυμνή, εκείνη τον τύφλωσε, τηρώντας τον απαράβατο θείο νόμο, αλλά του χάρισε τη μαντική τέχνη.
Καλλίμαχος, «Εις Λουτρά της Παλλάδος» (στ. 53-54 & 121-122) «Κρόνιοι δ᾽ ωδε λέγοντι νόμοι· ός κε τιν᾽ αθανάτων… όψηται, μισθω τουτον ιδειν μεγάλω… Μάντιν εγώ νιν θήσω…»
Νεοελληνική Απόδοση: «Οι νόμοι του Κρόνου ορίζουν τα εξής: / Όποιος δει κάποιον από τους αθανάτους… θα πληρώσει μεγάλο τίμημα… / (Αλλά) εγώ θα τον κάνω ξακουστό μάντη…»
Αντίβαρο στην αυστηρότητα ήταν η εγκαθίδρυση της Δικαιοσύνης. Εκείνη καταργεί την αυτοδικία ιδρύοντας τον Άρειο Πάγο για να δικάσει τον Ορέστη.
Αισχύλος, «Ευμενίδες» (στ. 681-682) «Κλύοιτ’ άν ήδη θεσμόν, Αττικός λεώς, πρώτας δίκας κρίνοντες αίματος χυτου.»
Νεοελληνική Απόδοση: «Ακούστε τώρα τον νόμο που θεσπίζω, λαέ της Αττικής, / εσείς που δικάζετε για πρώτη φορά χυμένο αίμα.»
7. Η Μυστικιστική Διάσταση (Ορφικοί Ύμνοι) & Η Λατρεία (Παναθήναια)
Στον Ορφισμό, η Αθηνά αποκτά κοσμική διάσταση, αντιπροσωπεύοντας τον συμπαντικό νόμο και τη δυαδικότητα (αρσενική και θηλυκή φύση).
Ορφικός Ύμνος 32 (Αθηνας), στ. 8 & 10-11 «άρσην μέν καί θηλυς έφυς, πολεματόκε μητι… ήμασι καί νύκτεσσι, φαεινή παμφάγος ορμή…»
Νεοελληνική Απόδοση: «…που γεννήθηκες και αρσενική και θηλυκή, εσύ που γεννάς τον πόλεμο και είσαι η ίδια η σύνεση… / μέσα στις μέρες και τις νύχτες είσαι μια λαμπερή, ακατανίκητη ορμή…»
Στην πράξη, η ύψιστη τιμή προς το πρόσωπό της ήταν τα Παναθήναια, όπου η πόλη της αφιέρωνε ένα ιερό Πέπλο, υφασμένο από τις Εργαστίνες, τιμώντας τη δύναμη και την προστασία της.
Η θεά Αθηνά ξεπερνά τα στενά όρια μιας απλής μυθολογικής οντότητας. Μέσα από τα ομηρικά έπη, την τραγωδία, τη λυρική ποίηση και τη φιλοσοφία, αναδεικνύεται ως το απόλυτο σύμβολο του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι η δύναμη που δαμάζει τα ένστικτα, η φρόνηση που καθοδηγεί τη δράση και ο θεσμικός νους που μετατρέπει την πρωτόγονη εκδίκηση σε δημοκρατική δικαιοσύνη. Η λατρεία της καθόρισε ανεξίτηλα τον τρόπο με τον οποίο ο δυτικός κόσμος αντιλαμβάνεται τη σοφία μέχρι και σήμερα.