Η «Μαύρη Βίβλος» του Αλβανών κατά τον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο: Πώς οι συνεργάτες του Φασισμού μαίμαξαν τον Ελληνισμό και τη Σερβία

Η ιστορική αλήθεια δεν παραγράφεται, ούτε θυσιάζεται στον βωμό των σύγχρονων γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων. Όταν η Ευρώπη φλεγόταν κάτω από την μπότα του Άξονα, η Ελλάδα και η Σερβία επέλεξαν τον δρόμο της αυτοθυσίας, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος για την ελευθερία. Στον αντίποδα αυτής της ηρωικής στάσης, ο αλβανικός εθνικισμός επέλεξε τον δρόμο της απόλυτης υποταγής και συνεργασίας με τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Με όχημα οργανώσεις όπως το Balli Kombëtar και τη διαβόητη μεραρχία των SS «Skanderbeg», οι Αλβανοί συνεργάτες των κατακτητών εξαπέλυσαν ένα όργιο βίας, εθνοκάθαρσης και λεηλασίας εις βάρος των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου. Το άρθρο αυτό αποτελεί μια δημοσιογραφική και ιστορική κατάθεση μνήμης, αναδεικνύοντας το μέγεθος της προδοσίας που υπέστησαν δύο αδελφικοί λαοί, οι οποίοι στάθηκαν όρθιοι απέναντι στο απόλυτο κακό.

Η Αλβανία δεν σύρθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο· εισήλθε σε αυτόν ως πρόθυμος σύμμαχος της φασιστικής Ιταλίας. Τον Απρίλιο του 1939, η ιταλική εισβολή στην Αλβανία δεν συνάντησε καμία ουσιαστική αντίσταση. Αντίθετα, το αλβανικό κοινοβούλιο προσέφερε το στέμμα της χώρας στον Ιταλό βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ’. Η ένωση αυτή δεν ήταν απλώς μια τυπική πολιτική πράξη, αλλά μια στρατηγική συμφωνία με σαφή ανταλλάγματα: την υλοποίηση του οράματος της «Μεγάλης Αλβανίας» μέσω του διαμελισμού της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας.

Όταν ο Μουσολίνι εξαπέλυσε την άνανδρη επίθεσή του εναντίον της Ελλάδας την 28η Οκτωβρίου 1940, δεν ήταν μόνος του. Στο πλευρό των ιταλικών μεραρχιών παρατάχθηκαν 14 αλβανικά τάγματα. Οι Αλβανοί στρατιώτες συμμετείχαν ενεργά στις επιχειρήσεις κατά του Ελληνικού Στρατού στα βουνά της Πίνδου. Η μετέπειτα προσπάθεια της αλβανικής ιστοριογραφίας να παρουσιάσει αυτά τα τάγματα ως «αναγκαστικά επιστρατευμένα» καταρρίπτεται από τα ίδια τα γεγονότα: οι Αλβανοί εθελοντές πολέμησαν με λύσσα, προσδοκώντας να μοιραστούν τα λάφυρα μιας γρήγορης νίκης επί της Ελλάδας. Η συντριβή των Ιταλών και των Αλβανών συμμάχων τους από τον ηρωικό Ελληνικό Στρατό στα βουνά της Βορείου Ηπείρου ήταν η πρώτη απάντηση της ελευθερίας στον φασιστικό επεκτατισμό.

Με την κατάρρευση του ιταλικού μετώπου το 1943, οι ελπίδες των Αλβανών εθνικιστών μετατοπίστηκαν στον νέο κυρίαρχο: τη ναζιστική Γερμανία. Η οργάνωση Balli Kombëtar (Εθνικό Μέτωπο), η οποία ιδρύθηκε υποτίθεται για την προστασία των αλβανικών συμφερόντων, μετατράπηκε γρήγορα σε ένα από τα πιο αιμοσταγή εργαλεία των Ναζί στα Βαλκάνια.

Η ιδεολογία του Balli Kombëtar βασιζόταν στον υπερεθνικισμό και τον τυφλό αντικομμουνισμό, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την εξόντωση κάθε μη αλβανικού στοιχείου. Οι Μπαλίστες (μέλη της οργάνωσης) συνεργάστηκαν στενά με τη Βέρμαχτ, αναλαμβάνοντας το έργο των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων και της αστυνόμευσης των κατεχόμενων περιοχών. Για την Ελλάδα και τη Σερβία, το Balli Kombëtar έγινε συνώνυμο της φρίκης, της πυρπόλησης χωριών και των μαζικών εκτελέσεων αμάχων.

Η τραγωδία του σερβικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποτελεί μια από τις πιο αποσιωπημένες σελίδες της ευρωπαϊκής ιστορίας. Με τις ευλογίες των Χιτλερικών, το Κοσσυφοπέδιο και τα μετόχια του προσαρτήθηκαν στην ελεγχόμενη από την Ιταλία «Μεγάλη Αλβανία». Αυτό που ακολούθησε ήταν μια συστηματική προσπάθεια εθνοκάθαρσης του σερβικού πληθυσμού από τους Αλβανούς συνεργάτες των κατακτητών.

Το αποκορύφωμα αυτής της συνεργασίας ήταν η δημιουργία, το 1944, της 21ης Ορεινής Μεραρχίας των Waffen-SS «Skanderbeg» (1ης Αλβανικής). Η μεραρχία αυτή, στελεχωμένη αποκλειστικά από Αλβανούς μουσουλμάνους εθελοντές, ορκίστηκε πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ. Η δράση της δεν είχε καμία σχέση με στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τακτικών δυνάμεων· το έργο της ήταν η τρομοκρατία, η λεηλασία και η εξόντωση αμάχων.

Οι Αλβανοί SS εξαπέλυσαν ένα ανηλεές κυνηγητό εναντίον των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου. Πάνω από 10.000 Σέρβοι δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, ενώ δεκάδες χιλιάδες εξαναγκάστηκαν βίαια να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, παίρνοντας τον δρόμο της προσφυγιάς προς την κεντρική Σερβία. Τα σπίτια τους λεηλατήθηκαν και παραδόθηκαν σε Αλβανούς εποίκους που μεταφέρθηκαν από την κυρίως Αλβανία, αλλοιώνοντας βίαια τον δημογραφικό χαρακτήρα της περιοχής —μια πληγή που παραμένει ανοιχτή μέχρι τις μέρες μας.

Παράλληλα, η μεραρχία «Skanderbeg» συμμετείχε ενεργά στο Ολοκαύτωμα. Τον Μάιο του 1944, οι Αλβανοί SS συνέλαβαν εκατοντάδες Εβραίους της Πρίστινα, οι οποίοι στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν, όπου και εξοντώθηκαν. Η θρησκευτική και εθνοτική μανία των Αλβανών συνεργατών του Χίτλερ δεν σεβάστηκε ούτε τα ιερά και τα όσια του σερβικού λαού: εκατοντάδες ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια, πολιτιστικά μνημεία αιώνων, πυρπολήθηκαν και ισοπεδώθηκαν.

Την ίδια ώρα που η Σερβία αιμορραγούσε στο Κοσσυφοπέδιο, ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου και της Θεσπρωτίας ζούσε τον δικό του γολγοθά. Οι Αλβανοί εθνικιστές, εκμεταλλευόμενοι τη ναζιστική κατοχή, επεδίωξαν την πλήρη εξάλειψη του ελληνικού στοιχείου.

Στη Βόρειο Ήπειρο, οι Μπαλίστες, σε απόλυτο συντονισμό με τις γερμανικές δυνάμεις, εξαπέλυσαν εκστρατεία τρομοκρατίας εναντίον των ελληνικών μειονοτικών χωριών. Σφαγές αμάχων, βιασμοί, αρπαγές περιουσιών και κάψιμο ολόκληρων χωριών (όπως στη Δρόπολη και τη Χειμάρρα) ήταν η καθημερινότητα για τους Έλληνες που αρνούνταν να υποκύψουν. Στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό, ώστε να εξαναγκαστεί σε φυγή προς την ελεύθερη Ελλάδα.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στη δράση των Μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας. Οργανωμένοι στην εγκληματική οργάνωση KSEM (Αλβανικό Εθνικό Σύστημα Διοίκησης), οι Τσάμηδες μετατράπηκαν σε όργανο των Γερμανών ναζιστών. Συμμετείχαν ενεργά στις γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, με πιο χαρακτηριστική τη σφαγή των 49 Προκρίτων της Παραμυθιάς τον Σεπτέμβριο του 1943. Οι Τσάμηδες συνεργάτες των Ναζί όχι μόνο υπέδειξαν στους Γερμανούς ποιους Έλληνες να εκτελέσουν, αλλά συμμετείχαν και οι ίδιοι στα εκτελεστικά αποσπάσματα, λεηλατώντας στη συνέχεια τις περιουσίες των θυμάτων τους.

Ενώ ο αλβανικός εθνικισμός ταυτιζόταν με τον φασιστικό άξονα, η Ελλάδα και η Σερβία έγραφαν σελίδες δόξας. Ο ελληνικός λαός, μέσα από την Εθνική Αντίσταση, καθήλωσε ισχυρές γερμανικές δυνάμεις, στερώντας τες από άλλα κρίσιμα μέτωπα. Ο σερβικός λαός, μέσω του αντιφασιστικού αγώνα των Παρτιζάνων και των Τσέτνικ, διεξήγαγε έναν από τους πιο μαζικούς και αποτελεσματικούς αντάρτικους πολέμους σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Η κοινή μοίρα των δύο λαών σφυρηλατήθηκε μέσα στο αίμα και τον κοινό αγώνα ενάντια στον ίδιο εχθρό και τους ντόπιους συνεργάτες του. Οι Έλληνες και οι Σέρβοι δεν πολέμησαν μόνο για τη δική τους ελευθερία, αλλά προάσπισαν τις πανανθρώπινες αξίες της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, την ώρα που οι γείτονές τους επέλεγαν τον ρόλο του δημίου.

Η ιστορία διδάσκει ότι η λήθη αποτελεί τον χειρότερο σύμμαχο του φασισμού. Τα εγκλήματα των Αλβανών συνεργατών του Άξονα εις βάρος των Ελλήνων και των Σέρβων δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης ιδεολογικής πλατφόρμας που έθετε τον επεκτατισμό πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα, σε μια εποχή όπου επιχειρείται η παραχάραξη της ιστορίας και η ηρωοποίηση εγκληματιών του παρελθόντος, η ανάδειξη της αλήθειας είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Η Ελλάδα και η Σερβία, δεμένες με δεσμούς φιλίας, κοινής ορθόδοξης πίστης και κοινών ιστορικών αγώνων, οφείλουν να κρατήσουν τη μνήμη ζωντανή. Οι θυσίες των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου αποτελούν αιώνια υπενθύμιση του τι σημαίνει να μάχεσαι για την ελευθερία, απέναντι σε εκείνους που επέλεξαν να γίνουν οι πρόθυμοι υπηρέτες του σκοταδισμού.

Γνωρίζατε τα παραπάνω;
Αν βρήακτε το άρθρο ενδιαφέρον, κοινοποιήστε το στα social media για να τα μάθουν κι άλλοι!