Ο Βελλεροφόντης είχε όλα όσα χαρακτηρίζουν έναν μεγάλο ήρωα της ελληνικής μυθολογίας: θεϊκή καταγωγή, γενναιότητα και έναν μοναδικό σύντροφο, τον φτερωτό Πήγασο. Αντιμετώπισε ένα πύρινο τέρας, πολέμησε ισχυρούς αντιπάλους και επέζησε από παγίδες που προορίζονταν να τον εξοντώσουν. Ωστόσο, η ιστορία του δεν τελειώνει με έναν θρίαμβο. Η επιθυμία του να φτάσει στην κατοικία των θεών συνδέθηκε με την πτώση του, μετατρέποντας τη ζωή του σε μια αφήγηση για τη γενναιότητα, την αδικία και τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας.
Η καταγωγή και το όνομα του ήρωα Ο Βελλεροφόντης καταγόταν από την Κόρινθο και συνδεόταν με τη γενιά του Σισύφου. Οι αρχαίες παραδόσεις δεν συμφωνούν απόλυτα για τους γονείς του: άλλοτε εμφανίζεται ως γιος του Γλαύκου και άλλοτε ως γιος του Ποσειδώνα, με μητέρα την Ευρυνόμη ή την Ευρυμέδη. Σύμφωνα με μία εκδοχή, το αρχικό του όνομα ήταν Ιππόνοος. Το όνομα Βελλεροφόντης αποδόθηκε στον φόνο ενός Κορίνθιου, του Βελλέρου, και ερμηνεύτηκε ως «φονιάς του Βελλέρου». Η πηγή αναφέρει και την πιθανότητα να σήμαινε αρχικά εκείνον που χειρίζεται βλήματα.
Ένας φόνος και μια άδικη κατηγορία Η περιπέτειά του ξεκίνησε όταν εγκατέλειψε την πατρίδα του για να εξαγνιστεί από έναν φόνο. Σε ορισμένες εκδοχές είχε σκοτώσει ακούσια τον αδελφό του. Κατέφυγε στον Προίτο, βασιλιά του Άργους, όμως εκεί βρέθηκε μπροστά σε νέο κίνδυνο. Η σύζυγος του βασιλιά, η Σθενέβοια, που ονομάζεται και Άντεια, τον ερωτεύτηκε. Όταν εκείνος την απέρριψε, τον κατηγόρησε ψευδώς ότι επιχείρησε να την ατιμάσει. Ο Προίτος απέφυγε να σκοτώσει ο ίδιος τον φιλοξενούμενό του και τον έστειλε στον πεθερό του, τον Ιοβάτη της Λυκίας, μεταφέροντας ένα κλειστό μήνυμα που ζητούσε τον θάνατό του.
Ο Πήγασος και η βοήθεια της Αθηνάς Ο πιο γνωστός σύντροφος του Βελλεροφόντη ήταν ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο που γεννήθηκε από τη Μέδουσα και τον Ποσειδώνα. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο ήρωας τον έπιασε την ώρα που έπινε στην πηγή Πειρήνη της Κορίνθου. Σε άλλη αφήγηση, καθοριστική ήταν η Αθηνά: εμφανίστηκε στον ύπνο του και του έδωσε ένα χρυσό χαλινάρι για να τον δαμάσει. Άλλες πηγές παρουσιάζουν τον Πήγασο ως δώρο του Ποσειδώνα. Παρά τις διαφορές, οι αφηγήσεις συνδέουν το κατόρθωμα με τη βοήθεια των θεών, όχι μόνο με τη δύναμη του ήρωα.
Η αναμέτρηση με τη Χίμαιρα Ο Ιοβάτης, απρόθυμος να εκτελέσει ο ίδιος τον Βελλεροφόντη, του ανέθεσε να σκοτώσει τη Χίμαιρα, ελπίζοντας ότι δεν θα επέστρεφε. Το τέρας λεηλατούσε τη χώρα και συνδύαζε χαρακτηριστικά λιονταριού, κατσίκας και φιδιού, ενώ έβγαζε φωτιά. Ο Βελλεροφόντης το αντιμετώπισε από τον αέρα, πάνω στον Πήγασο. Ο τρόπος της νίκης διαφέρει: σε μία εκδοχή χρησιμοποίησε βέλη, ενώ σε άλλη έμπηξε στο στόμα του τέρατος δόρυ με μόλυβδο στην άκρη. Η φωτιά έλιωσε τον μόλυβδο και προκάλεσε τον θάνατο της Χίμαιρας. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η ομηρική αφήγηση δεν αναφέρει τη συμμετοχή του Πήγασου.
Οι δοκιμασίες που έφεραν την αναγνώριση Η νίκη δεν έβαλε τέλος στις παγίδες. Ο Ιοβάτης έστειλε τον ήρωα εναντίον των Σολύμων και έπειτα των Αμαζόνων. Όταν επέστρεψε νικητής, τον περίμενε ενέδρα από επίλεκτους Λύκιους πολεμιστές. Ο Βελλεροφόντης τούς εξόντωσε όλους. Τότε ο βασιλιάς αναγνώρισε την ξεχωριστή καταγωγή και δύναμή του, τον δέχτηκε στην οικογένειά του και του έδωσε την κόρη του για σύζυγο. Στην ομηρική παράδοση απέκτησε τρία παιδιά: τον Ίσανδρο, τον Ιππόλοχο και τη Λαοδάμεια. Ο εγγονός του, ο Γλαύκος, πολέμησε αργότερα στην Τροία.
Η πτήση που κατέληξε σε πτώση Παρά τις επιτυχίες του, ο Βελλεροφόντης θέλησε, σύμφωνα με μεταγενέστερες παραδόσεις, να φτάσει με τον Πήγασο στην κατοικία των θεών. Μία εκδοχή θέλει τον Δία να στέλνει αλογόμυγα που τσίμπησε το άλογο, κάνοντάς το να ρίξει τον αναβάτη του. Οι αφηγήσεις διαφέρουν ως προς την κατάληξη: αναφέρουν τραυματισμό, τύφλωση ή θάνατο. Ο Όμηρος περιγράφει απλώς έναν ήρωα μισητό στους θεούς, που περιπλανιέται μόνος στην Αλήια πεδιάδα. Ο άλλοτε νικητής καταλήγει απομονωμένος, μακριά από τους ανθρώπους.
Μια ιστορία που έμεινε στην τέχνη Η μάχη με τη Χίμαιρα απεικονίστηκε σε αγγεία, ανάγλυφα, νομίσματα και ψηφιδωτά. Στην Κόρινθο υπήρχε επίσης ιερός χώρος αφιερωμένος στον Βελλεροφόντη. Η διαδρομή του, από τη συκοφαντία στην αναγνώριση και από τον θρίαμβο στην πτώση, δίνει στον μύθο τη χαρακτηριστική του ένταση.
Εσείς γνωρίζατε αυτές τις εκδοχές; Αν βρήκατε την ιστορία ενδιαφέρουσα, μπορείτε να τη μοιραστείτε και να περιηγηθείτε στον ιστότοπο για περισσότερα σχετικά κείμενα ελληνικής μυθολογίας.