Γράφει ο Σταύρος Πεντέας
Μήπως οι πιλότοι της Πολεμικής μας Αεροπορίας που, μόλις βγάλουν τη στολή, σπεύδουν να μοσχοπουλήσουν τεχνογνωσία και απόρρητα σε ξένες δυνάμεις, είναι κι αυτοί «παιδιά της πατρίδας» που απλώς κοιτούν τη δουλειά τους;
Μήπως και εκείνοι που έσπευσαν να κατηγορήσουν το λιμενικό για τον θάνατο των λαθρομεταναστών στην Χίο είναι πατριώτες;
Στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, ο πατριωτισμός έχει καταντήσει σαν το κοστούμι των πολυκαταστημάτων.
Ένα νούμερο για όλους, «one size», που φοριέται με την ίδια άνεση σε παρελάσεις και σε δικαστικές αίθουσες.
Και μόλις αρχίσει να στενεύει τη συνείδηση ή να εμποδίζει τα συμφέροντα, βγαίνει αμέσως και μπαίνει στην ντουλάπα.
Κάθε φορά που ένας πολιτικός ελέγχεται για εθνική μειοδοσία, η απάντηση είναι έτοιμη, προκάτ:
«Όλοι είμαστε πατριώτες».
Τελεία.
Η συζήτηση λήγει πριν καν αρχίσει.
Η φράση αυτή δεν χρησιμοποιείται για να περιγράψει ήθος, αλλά για να ακυρώσει την κριτική.
Είναι το απόλυτο αλεξίσφαιρο. Όποιος τολμήσει να ζητήσει λογοδοσία, βαφτίζεται αυτομάτως «πατριδοκάπηλος» και όποιος κατηγορείται, αυτοχρίζεται εθνικά υπεράνω πάσης υποψίας.
Σ’ αυτή τη στρεβλή λογική, πατριώτης δεν είναι αυτός που απαιτεί από τους πολιτικούς προσήλωση στο καθήκον, αλλά αυτός που καταπίνει αμάσητη τη ρητορική για να μη χρειαστεί να αντικρίσει την αλήθεια.
Όμως ο πατριωτισμός δεν είναι δήλωση προθέσεων, ούτε συλλογική ασυλία για επίορκους.
Είναι πράξεις που αντέχουν στο φως, είναι διαφάνεια και, κυρίως, είναι ευθύνη.
Όλα τα άλλα είναι φθηνή προπαγάνδα με φόντο τη σημαία.
Και η σημαία δεν είναι «ενδυμασία» για να καλύπτει τις ασχήμιες του καιροσκοπισμού.
Για όσους την πρόδωσαν ενώ ορκίστηκαν να την υπηρετούν, η σημαία δεν είναι προστασία.
Είναι ο Χιτώνας του Νέσσου.
Τους κατακαίει με την ίδια την ιερότητα που προσπάθησαν να καπηλευτούν!