Γράφει ο Ιάσων ΧατζηγεωργίουΑυτός ο σύγχρονος σπουδασμένος ένοικος της Ελλάδας, που οξύνει το πατριωτικό του αίσθημα όταν του επιτρέψουν ξένοι να κινήσει στο Αιγαίο, στέκεται αδιάβαστος μπροστά στους Μεσολογγίτες που βασίζονταν αποκλειστικά στις εθνικές δυνάμεις και την Θεϊκή παρέμβαση. Παλιάτσος των μεγάλων δυνάμεων έγινε ο σύγχρονος ραγιάς, των ίδιων δυνάμεων που άλλοτε συνέδραμαν με τους εχθρούς της επανάστασης και άλλοτε αδιαφορούσαν έως ότου μάθουν τι έγινε στο Μεσολόγγι από κάποιον Βύρωνα και Ντελακρουά: αθανασία ανθρώπων και αναγέννηση ενός έθνους.
Βεβαίως προκειμένου να στρέψουν την προσοχή τους στο μαρτυρικό αλώνι της αιτωλίας έπρεπε να υπάρξουν μορφές σαν τις Μεσολογγίτισσες που τραυμάτισαν τον εαυτό τους ώστε να είναι αποκρουστικές στην όψη, προκειμένου να γλυτώσουν την ατίμωση από αλλοεθνείς και αλλοθρήσκους. Και όλο αυτό ώστε ο απόγονός τους να στέλνει την κόρη του ως πόρνη πολυτελείας στο Κατάρ και το Ντουμπάϊ. Χαοτική διαφορά ήθους που δείχνει πως οι πολιορκημένοι έκαμαν δική τους επανάσταση αλλά ο ελεύθερος ακολουθεί τις προσταγές του Ντε Σαντ και του Βολταίρου. Αυτή η αντίθεση φανερώνει μια αλληγορία για τον Ελληνισμό διαχρονικά: εγκλωβισμένος πληθύνεται και χαλαρός μικραίνει. Πεινασμένος στέκεται ορθός και χορτασμένος έρπει. Προδωμένος μάχεται και συμμαχών προδίδει.
Πολιορκημένος ελευθερώνεται και ελεύθερος ξεπουλιέται.