Από Σάββας Δ. Βλάσσης
Στοιχεία που διακινούνται σε διεθνή μέσα, αναφέρουν ότι η Ουκρανία είχε εκτοξεύσει μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, περίπου 7.000 τέτοιους αεριωθούμενους δρόνους. Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή και η χρησιμοποίησή τους τα τελευταία έτη, είναι πολύ μικρότερα σε κλίμακα εν σχέσει με αυτήν που έχει πετύχει πλέον η Ρωσία.
Βασικό στοιχείο στην εφοδιαστική αλυσίδα για την παραγωγή αεριωθουμένων δρόνων, είναι η προμήθεια των μικρών στροβιλοκινητήρων. Η Ρωσία στηρίχθηκε σε αυτό τον τομέα σε βοήθεια από την Κίνα και το Ιράν, που αντέγραψαν αντίστοιχα δυτικά σχέδια. Τα πρώτα ρωσικά δείγματα, στηρίχθηκαν στον στροβιλοκινητήρα Toloue-10 που προσέφερε το Ιράν και αποτελεί αντίγραφο του TK150 της τσεχικής PBS Velká Bíteš. Ο κινεζικός Telefly JT80 εφοδίασε αρχικώς τα Geran-3 (πρώτη ρωσική έκδοση του ιρανικού Shahed-238) επιτρέποντας ταχύτητες 300–370 χ.ά.ω. Ο επίσης κινεζικός JT160 φέρεται στο Geran-4, εξασφαλίζοντας ταχύτητες 350-500 χ.α.ώ. Σε ιρανικούς και κινεζικούς στροβιλοκινητήρες, τα συστήματα ελέγχου και τροφοδοσίας βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εμπορικά μικροτσίπ (dual-use αμερικανικών και ευρωπαϊκών εταιρειών) που η Ρωσία συνεχίζει να εισάγει μέσω τρίτων χωρών, οπότε παρακάμπτει ευχερώς τις κυρώσεις που της έχουν επιβληθεί.
Σύγκριση Ουκρανίας – Ιράν: Καταστροφή χερσαίων “θόλων” χωρίς αεροπορία