Πέραν τούτων, μπορεί να παρατηρηθεί ότι το πρόγραμμα της Dassault Aviation είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ανάπτυξη του Rafale F5 και η είσοδος σε υπηρεσία του ανεπάνδρωτου, εκτιμάται στο 2033. Η “συνανάπτυξη” των δύο προγραμμάτων, προφανώς συνεπάγεται περιορισμούς στον επιχειρησιακό χρήστη όσο και στο επιθυμητό χρονικό πλαίσιο ετοιμότητος επιχειρησιακής εκμεταλλεύσεως των δυνατοτήτων συνεργατικών επιχειρήσεων με επανδρωμένες – ανεπάνδρωτες αεροπορικές πλατφόρμες.
Αντιθέτως, το πρόγραμμα της Airbus φαίνεται πιο ανοικτό σε δυνατότητες συνεργασίας με διαφορετικούς τύπους μαχητικών και όπλων, πιθανώς δε προσφέρει ταχύτερη επιχειρησιακή ένταξη.
Τα ανωτέρω, συνθέτουν μια “νέα εποχή” στις αεροπορικές επιχειρήσεις που θα πρέπει να απασχολούν ήδη την Πολεμική Αεροπορία, ιδίως από την στιγμή που η απειλή έχει προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα μεταβάσεως και όλα δείχνουν ότι θα προηγηθεί στις συνεργατικές επιχειρήσεις επανδρωμένων – ανεπάνδρωτων. Ενώ όμως αυτή είναι η επιχειρησιακή διάσταση που πρέπει να εξεταστεί και να γίνουν εισηγήσεις από πλευράς επιτελών, εξίσου σημαντική είναι η βιομηχανική διάσταση. Η Πολεμική Αεροπορία και η χώρα γενικότερα, πρέπει να έχουν μια αυτάρκεια στην παραγωγή CCA – Loyal Wingman και αυτό είναι σαφώς θέμα αμυντικής και βιομηχανικής πολιτικής. Δεν είναι μόνο το σύστημα που θα προτείνει η Πολεμική Αεροπορία αλλά και η πολιτική απόφαση εάν αυτό πρέπει να είναι ευρωπαϊκής ή όχι προελεύσεως. Εννοείται ότι θεωρείται αυτονόητη η συνεργασία της Πολεμικής Αεροπορίας με την ΕΑΒ αλλά το ερώτημα είναι ποιος φορέας θα εισηγηθεί για το βιομηχανικό σκέλος, δεδομένου ότι εκεί απαιτείται να γίνουν σημαντικότατες επενδύσεις για την εθνική συμμετοχή. Δεν θα πρόκειται για αναπτυξιακό πρόγραμμα χαμηλού προϋπολογισμού, όπως τα έργα που χειρίζεται το ΕΛΚΑΚ αλλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο, στο οποίο η χώρα και το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης δεν έχουν καλό μητρώο.
Εκσυγχρονισμός F-16 Block 50 ή καλύτερα περισσότερα F-35 τώρα;