Από Σάββας Δ. Βλάσσης
Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουν υπάρξει επίσημες ανακοινώσεις για διεθνή συνεργασία στο πλαίσιο του συγκεκριμένου προγράμματος. Εν τούτοις, πληροφορίες φέρουν να στηρίζεται σε σύμβαση με ισραηλινή εταιρεία, πιθανώς την IAI, στο πλαίσιο μυστικής διακρατικής συμφωνίας για την μεταφορά τεχνολογίας στους τομείς των ραντάρ και των πυραύλων αναχαιτίσεως. Παρά την στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, οι μεγάλες “παραδοσιακές” αμερικανικές εταιρείες δεν εμφανίζονται πρόθυμες, ή τους απαγορεύεται από την κυβέρνηση, να μοιραστούν τεχνολογίες πυραυλικών συστημάτων αιχμής και γι’ αυτό τον λόγο, τέτοια αναπτυξιακά προγράμματα που ενδιαφέρουν την Ταϊβάν, κατευθύνονται προς το Ισραήλ.
Συνοψίζοντας, οι χώρες που επιθυμούν ανάπτυξη εγχώριας ικανότητος παραγωγής όπλων, αφιερώνουν ξεχωριστούς γενναίους προϋπολογισμούς σε αναπτυξιακά προγράμματα με ξένους οίκους για εξαγορά τεχνολογίας και τεχνογνωσίας. Στην Ελλάδα, δεν υφίσταται κατάλογος τέτοιων προγραμμάτων και οδικός χάρτης συνεργασιών της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας με συγκεκριμένους ξένους οίκους. Δεν υφίστανται προσδιορισμένοι και ιεραρχημένοι μείζονες στόχοι σε επίπεδο τεχνολογίας – όπλων. Μέσω συμβάσεων προμηθειών, από θέση αδυναμίας λόγω απευθείας αναθέσεων, οι αρμόδιοι ελπίζουν να καταφέρουν δεσμεύσεις για κάποια συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και ανταλλάγματα, δηλαδή κάτι περίπου σαν το “πάμε κι όπου βγει”.
25% εθνική συμμετοχή στα εξοπλιστικά: “Μια τρύπα στο νερό” πάλι