Το τραύμα δεν φαίνεται πάντα. Ζει στις παύσεις, στις μισές φράσεις, στα κατηγορηματικά «δεν λέγονται αυτά». Οι γυναίκες της Γενοκτονίας των Ποντίων μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες κουβαλώντας σιωπηλά εικόνες που δεν χώρεσαν ποτέ σε λόγια. Και έτσι, καθώς έφυγαν μία-μία από τη ζωή, πήραν μαζί τους και μεγάλο μέρος από τις μαρτυρίες της πρώτης γενιάς.
«Για ποιο λόγο θεωρείται περιττό να συσχετίζουμε τις μορφές ολοκληρωτισμού και να τις καταδικάζουμε απόλυτα και όχι επιλεκτικά; Γιατί υπάρχει συστηματική αποσιώπηση της ποντιακής αλήθειας; Ποιες σκοπιμότητες έκαναν το ηρωικό ποντιακό γένος να ταυτίζεται πρώτα με τους χορούς και όχι με τη λεβεντιά του;» αναρωτιέται.
Και συνεχίζει: «Οι επτά γυναίκες του βιβλίου μου, Πόντιες στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ήταν ψυχές με αγωνιστικότητα, δύναμη και αξιοπρέπεια. Άνθρωποι της θυσίας, που δεν λύγισαν παρά τις καταιγίδες που έζησαν και δεν είχαν προκαλέσει. Η ανάδειξή τους θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ισχυρό αντίβαρο απέναντι στα πρότυπα γυναίκας με τα οποία βομβαρδίζονται οι νέοι μέσω των ΜΜΕ.
»Είναι ανθρώπινο να αποφεύγουμε τα δυσάρεστα – μέχρι να μας συμβούν. Είναι λογικό να θέλουμε την ησυχία μας – μέχρι να την χάσουμε. Τότε χρειαζόμαστε θάρρος και ελπίδα. Χρειαζόμαστε τη γενναιότητα των επτά αυτών λεηλατημένων, κυριολεκτικά και μεταφορικά, γυναικών, οι οποίες βρήκαν το κουράγιο να συνεχίσουν την πικρή ζωή τους προσφέροντας ακατάπαυστα και μένοντας όρθιες».
Γεωργία Βορύλλα