Ο Τελευταίος Καλπασμός: Ένα Ποιητικό Κείμενο για τα Άλογα των Υπερασπιστών (των τελευταίων υπερασπιστών της Πόλης)

Σκόνη, μπαρούτι και μια ανάσα βαριά,
σταμάτησε ο χρόνος στη δίκοπη μοίρα.

Κοίταξα στα μάτια το περήφανο ζώο,
που τόσες φορές μες στη μάχη με πήρε.

Το χάιδεψα αργά στη ματωμένη του χαίτη,
εκείνο χλιμίντρισε, σαν να ‘ξερε ήδη.

Δεν ήταν εχθρός το σπαθί που κρατούσα,
μα η πείνα που έσφιγγε τούτο το ζήτημα.

«Συγχώρα με, σύντροφε», του ψιθύρισα μόνος,
καθώς το κανόνι γκρεμούσε τα τείχη.

Ένα δάκρυ δικό μου στο δέρμα του έπεσε,
πριν η λεπίδα του κόψει την τύχη.

Δεν πέθανες, άλογο, για δόξα και στέμματα,
μα για να ζήσει ένα παιδί μια-δυο μέρες.

Και τώρα καλπάζεις σε ελεύθερους κάμπους,
μακριά απ’ του κόσμου τις μαύρες φοβέρες.