Στην Ελλάδα, ο Δεκαπενταύγουστος έχει το φως του καλοκαιριού. Έχει ασβεστωμένες εκκλησιές, πανηγύρια σε πλατείες χωριών, καράβια που φτάνουν στα νησιά γεμάτα επισκέπτες και οικογένειες που ανταμώνουν γύρω από ένα κοινό τραπέζι. ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ Για την πρώτη γενιά, ο Δεκαπενταύγουστος κουβαλούσε αναπόφευκτα τη νοσταλγία του τόπου που έμεινε πίσω: ενός νησιού, ενός χωριού, μιας εκκλησίας ή ενός πανηγυριού. Για τις νεότερες γενιές Ελληνοαυστραλών, η εμπειρία είναι διαφορετική. Η σχέση τους με τη γιορτή δεν στηρίζεται πάντοτε σε προσωπικές αναμνήσεις από την Ελλάδα, αλλά σε όσα έμαθαν μέσα στην οικογένεια και την κοινότητα. Στη λειτουργία, στην εικόνα, στο ελληνικό τραγούδι και στον χορό μετά την εκκλησία συναντούν ένα κομμάτι της καταγωγής τους με τον δικό τους τρόπο. Κάπως έτσι ο Δεκαπενταύγουστος άλλαξε εποχή, τόπο και καιρό, χωρίς να χαθεί. Από τον ήλιο του Αιγαίου πέρασε στον αυστραλιανό χειμώνα και από τις αναμνήσεις των μεταναστών στις ζωές των παιδιών και των εγγονών τους. Γιατί η ξενιτιά αλλάζει το τοπίο μιας παράδοσης – όχι αναγκαστικά και την καρδιά της.
