Γράφει φίλος και αναγνώστης του NEMESISHD.GR – Γράφοντας το άρθρο αυτό μου ήρθαν ως ιδέα δύο τίτλοι ένας από αυτούς ήταν «Πλατφόρμες πολυτελείας, Αποθήκες βιτρίνας» και κατέληξα τελικά σε κάτι αρκετά πιο γενικό που πιστεύω πως περιγράφει εξαιρετικά την ιδέα του άρθρου. Ας είμαστε ειλικρινείς, μακριά από τις τηλεοπτικές ιαχές και τα πανηγυρικά tweets των τελετών παραλαβής των μαχητικών. Η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) βιώνει αυτή τη στιγμή τον πιο επικίνδυνο «στρατηγικό διχασμό» της σύγχρονης ιστορίας της. Από τη μία, χτίζει έναν στόλο με τις κορυφαίες πλατφόρμες της Δύσης (Rafale F3R, F-16V, F-35 Block 4 (TR3 για τους ψείρες)). Από την άλλη, διατηρεί μια νοοτροπία διοικητικής μέριμνας (logistics) που παραπέμπει στη δεκαετία του ’90.
Το δόγμα «Πρώτα το Αεροπλάνο, μετά το Όπλο» ίσως να λειτουργούσε ως ιδέα στις πρώτες προμήθειες F-16 με τις υποσχέσεις για ευρεία γκάμα οπλισμού, που δεν τηρήθηκαν, όπως γνωρίζουν όσοι βρέθηκαν στα “κόκπιτ“. Πλέον δεν είναι απλώς λάθος… Στην εποχή του δικτυοκεντρικού πολέμου, είναι συνταγή εθνικής αυτοκτονίας. Αν θέλουμε να γράψουμε το εγχειρίδιο για το «Πώς να χάσεις την αεροπορική κυριαρχία», η τρέχουσα πολιτική διστακτικότητα στην απόκτηση κρίσιμων φόρτων όπλων αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο.
Το μείζον πρόβλημα της ΠΑ δεν είναι η τεχνολογία, είναι η διάρκεια. Η πολιτική ηγεσία, εγκλωβισμένη σε λογιστικά φύλλα excel και φοβούμενη το πολιτικό κόστος, αγοράζει οπλικά συστήματα με τη λογική του «δείγματος».
Αποκτήσαμε τους εξαιρετικούς μερικούς δεκάδες Meteor και τους φονικούς SCALP-EG, αλλά σε αριθμούς που επαρκούν για ένα περιορισμένο, χειρουργικό πλήγμα τις πρώτες μέρες της σύρραξης. Αυτό ονομάζεται «Επιχειρησιακή Ψευδαίσθηση». Σε έναν πόλεμο υψηλής έντασης (High Intensity Conflict) στο Αιγαίο, όπου ο ρυθμός των εξόδων (sortie rate) θα είναι εξωφρενικά υψηλός, τι θα συμβεί την 3η ή την 4η ημέρα; Πώς θα εκμεταλλευτούμε επίσης στο μέγιστο τα σύγχρονα πυρομαχικά αέρος – εδάφους χωρίς ατρακτίδια;
Όταν τελειώσουν οι «πύραυλοι βιτρίνας», τα υπερσύγχρονα Rafale και τα αυριανά F-35 θα αναγκαστούν να φορτώσουν όπλα παλαιότερης γενιάς ή απλές βόμβες ελεύθερης πτώσης αν δεν βρεθεί τελικά αυτός ο πολυαναμενόμενος σύμμαχος που αρκετοί περιμένουν την επικίνδυνη στιγμή. Εκείνη τη στιγμή, το τεχνολογικό πλεονέκτημα σχεδόν μηδενίζεται και επιστρέφουμε στα παλιά και γνώριμα. Μετατρέπουμε πλατφόρμες εκατομμυρίων σε υπερσύγχρονους φορείς, παρωχημένων όπλων εκθέτοντας τους πιλότους σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Η περίπτωση των 83 F-16 Viper είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ασυμμετρίας μεταξύ αισθητήρα και effector. Επενδύσαμε πολλά για το ραντάρ APG-83 SABR (AESA). Το ραντάρ αυτό «βλέπει» όντως μακριά, καθαρά και πολλαπλούς στόχους, ίσως, όπως λένε κάποια «πουλάκια», σε επίπεδα τα οποία η Τουρκία έχει ήδη αντιληφθεί ότι προκαλούν σοβαρά προβλήματα στον τομέα δράσης της και για αυτό προχωρά σε αντίστοιχες κρούσεις προς την Lockheed Martin.
Όμως, χωρίς την μαζική προμήθεια σύγχρονων βλημάτων όπως ο AIM-120D / AIM260 (ή έστω μεγάλων ποσοτήτων C7), το Viper είναι σαν ένας σκοπευτής που βλέπει τον εχθρό στα 2 χιλιόμετρα αλλά το όπλο του φτάνει μόνο στα 500 μέτρα. Αν το Viper χρειαστεί να εισέλθει στην εμβέλεια των εχθρικών βλημάτων (NEZ – No Escape Zone) για να εξαπολύσει παλαιότερους AIM-120B/C5, τότε έχουμε ακυρώσει το πλεονέκτημα του AESA. Η πολιτική ηγεσία καθυστερεί την αναβάθμιση του οπλοστασίου, αγνοώντας ότι η κινηματική απόδοση (kinematics) του πυραύλου είναι αυτή που κρίνει την αερομαχία, όχι μόνο το ραντάρ.
Η επικείμενη απόκτηση των F-35 είναι ορθή, όπως σωστά έχει επισημάνει το NEMESISHD, αλλά κινδυνεύει να εξελιχθεί σε φιάσκο αν δεν συνοδευτεί από τα κατάλληλα «εργαλεία». Το F-35 είναι φτιαγμένο για να διεισδύει και να χτυπάει στρατηγικούς στόχους χωρίς να γίνει αντιληπτό μέχρι να είναι αργά για τον αντίπαλο, για να μην μιλήσουμε για τις τρομακτικές και πρωτόγνωρες δυνατότητες αερομαχίας BVR που διαθέτει απέναντι στην προηγούμενη γενιά. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο πιθανότατα η εμπειρία του με τα μαχητικά είναι να τα φωτογραφίζει όταν περνούν από πάνω του.
Για να το κάνει αυτό, χρειάζεται stand-off όπλα εσωτερικής (ή και εξωτερικής, ανάλογα το προφίλ) μεταφοράς, όπως ο JASSM-ER για κρούση και ο AARGM-ER για καταστολή αεράμυνας (SEAD/DEAD), πυραύλους για τους οποίους, όπως άλλωστε είναι λογικό, έχουν μελετήσει οι άνθρωποι στο ΓΕΑ που αντιλαμβάνονται πλήρως την απειλή. Αν η «μη εύρεση πόρων» μας οδηγήσει να παραλάβουμε «γυμνά» αεροσκάφη, θα έχουμε το εξής παράδοξο:
Ένα stealth αεροσκάφος που για να ρίξει μια απλή JDAM ή μια LGB θα πρέπει να πλησιάσει επικίνδυνα τις εχθρικές συστοιχίες S-400 ή HISAR, ρισκάροντας την κατάρριψη. Το F-35 χωρίς τα ειδικά όπλα του είναι απλώς ένας εξαιρετικός αισθητήρας, όχι ένας φονιάς, για να το πούμε και πιο λαϊκά.
Τέλος, υπάρχει η εγκληματική αμέλεια στον αντιπλοϊκό αγώνα (TASMO). Σε ένα θέατρο επιχειρήσεων που είναι 80% θάλασσα, η εξάρτηση αποκλειστικά από τους AM-39 Exocet των Rafale είναι ανεπαρκής. Τα F-16V και τα F-35 παραμένουν ουσιαστικά αμέτοχα σε ρόλο κρούσης πλοίων λόγω έλλειψης σύγχρονων βλημάτων (όπως Harpoon Block II ή JSM/NSM). Μην μιλήσουμε για τους Maverick και πικραθούμε με τις εμβέλειες τους…
Η συνεχιζόμενη αναβολή αυτών των προγραμμάτων με τη δικαιολογία της δημοσιονομικής στενότητας είναι μια στρατηγική αυταπάτη. Το κόστος της απώλειας ενός F-35 ή ενός Rafale επειδή αναγκάστηκε να πετάξει «χαμηλά και κοντά» ελλείψει stand-off όπλων, υπερκαλύπτει το κόστος εκατοντάδων πυραύλων.
Η αεροπορική κυριαρχία δεν αγοράζεται με την υπογραφή της σύμβασης για τα αεροσκάφη. Κερδίζεται με την πληρότητα των αποθηκών. Αν δεν προχωρήσουμε χθες σε μαζικές παραγγελίες ή ακόμα καλύτερα συμπαραγωγές έξυπνων όπλων και kits (SPICE, AARGM, JASSM, Meteor), θα έχουμε δημιουργήσει την πιο εντυπωσιακή αεροπορία στον κόσμο για παρελάσεις, αλλά την πιο ευάλωτη για πόλεμο διαρκείας.
Η ιστορία θα γράψει ότι είχαμε τα καλύτερα τόξα, αλλά ξεχάσαμε να αγοράσουμε βέλη.
Κλείνοντας, αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω θερμά το nemesishd.gr για την έγκριση και τη φιλοξενία της παρούσας γνώμης. Είναι επιβεβλημένο να εξάρω τη διαχρονική συνέπεια και την επιμονή της συντακτικής ομάδας του Nemesis HD, η οποία αποτελεί μία από τις λίγες φωνές στον αμυντικό Τύπο που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και χρόνια για το συγκεκριμένο ζήτημα πιέζοντας για την ουσία της αποτροπής μακριά από τις επικοινωνιακές ευκολίες.