Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
η αποδοχή για υψηλότερους αμυντικούς προϋπολογισμούς μειώνεται σημαντικά. Ο Σεμπ Ράιντ υπογράμμισε ότι η ανησυχία για πόλεμο δεν μεταφράζεται σε «λευκή επιταγή» προς τους ηγέτες για μεγάλες δαπάνες, καθώς οι ψηφοφόροι εμφανίζονται λιγότερο πρόθυμοι να δεχθούν τους αναγκαίους συμβιβασμούς. Στο ίδιο πλαίσιο, περιέγραψε ένα αδιέξοδο για τους Ευρωπαίους ηγέτες: πιέζονται να δώσουν λύσεις σε ένα περιβάλλον αυξημένων κινδύνων, χωρίς να μπορούν ούτε να στηριχθούν πλήρως στις ΗΠΑ ούτε να αξιοποιήσουν αυτό το δεδομένο ως εύκολο επιχείρημα για εγχώριες επενδύσεις.
Το 2025, 40% των Γάλλων και 37% των Γερμανών έλεγαν ότι θα υποστήριζαν αύξηση αμυντικών δαπανών υπό τέτοιους όρους. Φέτος, τα αντίστοιχα ποσοστά έπεσαν στο 28% στη Γαλλία και στο 24% στη Γερμανία, με την τάση πλέον να γέρνει περισσότερο προς την αντίθεση όταν τίθεται το κόστος χρηματοδότησης. Στη Γερμανία, μάλιστα, οι αμυντικές δαπάνες συγκαταλέγονται στις λιγότερο δημοφιλείς χρήσεις δημόσιου χρήματος, πάνω μόνο από την αναπτυξιακή βοήθεια στο εξωτερικό.
Ιδιαίτερα χαμηλή εμφανίζεται η αποδοχή στην ιδέα ενός μόνιμου ευρωπαϊκού στρατού υπό ενιαία διοίκηση, πρόταση που έχει κατά καιρούς συνδεθεί με συζητήσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή: η στήριξη περιορίζεται στο 22% στη Γερμανία και στο 17% στη Γαλλία. Αντίθετα, η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία συγκεντρώνει μεγαλύτερη απήχηση σε αυτές τις δύο χώρες, όπου περίπου οι μισοί πολίτες τάσσονται υπέρ.
Τα δεδομένα προκύπτουν από έρευνες σε πάνω από 2.000 ψηφοφόρους σε κάθε χώρα, που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 6 και 9 Φεβρουαρίου, και αναδεικνύουν τον δύσκολο χειρισμό που καλούνται να κάνουν οι ηγέτες του ΝΑΤΟ σε περίοδο περιορισμένων δημοσιονομικών περιθωρίων. Το θέμα αναμένεται να επηρεάσει και τις διεθνείς επαφές καθώς πολιτικοί από όλο τον κόσμο μεταβαίνουν στη Γερμανία για την ετήσια Munich Security Conference, η οποία ξεκινά την Παρασκευή.
Στο φόντο των ευρημάτων, παραμένει ανοιχτός ο τετραετής πόλεμος πλήρους κλίμακας της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, ενώ αναφέρονται και στρατιωτικές ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών σε Ιράν, Συρία, Βενεζουέλα και Αφρική επί προεδρίας Donald Trump, παράγοντες που, όπως καταγράφεται, τροφοδοτούν την αίσθηση ότι ο κίνδυνος μιας παγκόσμιας σύγκρουσης έχει πλησιάσει.