Νομίζετε ότι οι θεωρίες συνωμοσίας είναι αποκλειστικό προνόμιο της εποχής του 5G, των social media και των «ψαγμένων» του διαδικτύου; Πλανάστε πλάνην οικτρά. Οι άνθρωποι ανέκαθεν έψαχναν σκιώδεις εχθρούς για να εξηγήσουν τα ανεξήγητα.
Η Αρχαία Ελλάδα δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτό το πάρτι. Από τις ακτές της Αττικής μέχρι το Μαντείο των Δελφών, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έπλεκαν σενάρια που θα έκαναν τους σημερινούς συνωμοσιολόγους να κρατούν σημειώσεις. Αν και κάποιες φορές έπεσαν μέσα.
Η λέξη που είπαν οι Σπαρτιάτες και σταμάτησε έναν ολόκληρο πόλεμο
1. Η Ατλαντίδα: Ο πρώτος «ψεκασμένος» μύθος;
Ο Πλάτωνας έγραψε (στον Τίμαιο και τον Κριτία, γύρω στο 360 π.Χ.) για μια νησιωτική υπερδύναμη πέρα από το Γιβραλτάρ που τα έβαλε με την Αθήνα και τελικά βυθίστηκε. Σκοπός του; Μια ξεκάθαρη, φιλοσοφική αλληγορία για την ύβρη και την ηθική διαφθορά. Το κατάλαβαν αυτό οι επόμενες γενιές; (Φυσικά και όχι).
Από τους αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Κράντωρ που πήρε το κείμενο τοις μετρητοίς, μέχρι τους σημερινούς κυνηγούς χαμένων εξωγήινων πολιτισμών, η Ατλαντίδα έγινε το απόλυτο ιερό δισκοπότηρο της αρχαιολογίας. Κάποιοι ακόμα ψάχνουν χαμένες τεχνολογίες στον πάτο του ωκεανού, αγνοώντας επιδεικτικά ότι καμία άλλη αρχαία πηγή ούτε ελληνική ούτε αιγυπτιακή δεν αναφέρει το παραμικρό.
2. Delphi – Gate: Όταν η Πυθία έπαιρνε «φακελάκι»
Το Μαντείο των Δελφών ήταν το CNN της αρχαιότητας (με λίγο περισσότερο λιβάνι). Όταν οι πόλεις αποφάσιζαν να κάνουν πόλεμο, ρωτούσαν την Πυθία. Και μαντέψτε, οι προφητείες αγοράζονταν.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, γύρω στο 510 π.Χ., ο Κλεισθένης δωροδόκησε την Πυθία. Το αποτέλεσμα; Κάθε φορά που πήγαιναν οι Σπαρτιάτες στους Δελφούς, η απάντηση της ιέρειας ήταν ένα μονότονο: «Πρέπει να ελευθερώσετε την Αθήνα από τους τυράννους». Το να χρησιμοποιείς τη θρησκεία ως πολιτικό εργαλείο δεν είναι χθεσινή εφεύρεση. Όπως σήμερα βλέπουμε δάκτυλο μυστικών υπηρεσιών πίσω από κάθε μεγάλη είδηση, έτσι και τότε ήξεραν πως όποιος χορηγεί τον ναό, παραγγέλνει τον χρησμό.
3. Το αθηναϊκό «βαθύ κράτος» (που ήταν αληθινό)
Αυτή η θεωρία συνωμοσίας δεν έμεινε θεωρία. Μετά τους Περσικούς Πολέμους, η Αθήνα έστησε τη Συμμαχία της Δήλου. Επίσημο αφήγημα; «Όλοι μαζί, ένα κοινό ταμείο, για να διώξουμε τον Πέρση!». Ανεπίσημη πραγματικότητα; Μια αδίστακτη αθηναϊκή αυτοκρατορία. Γεγονός που είχαν υποθέσει κάποια μέλη της συμμαχίας.
Όταν η Νάξος ή η Θάσος τόλμησαν να αποχωρήσουν, οι Αθηναίοι τους θύμισαν την «αλληλεγγύη» τους ισοπεδώνοντας τα τείχη τους. Το 454 π.Χ., με πρόφαση την ασφάλεια, η Αθήνα μετέφερε το ταμείο της Συμμαχίας στην Ακρόπολη, και ο Περικλής χρησιμοποίησε τα λεφτά των συμμάχων για να χτίσει τον Παρθενώνα (το απόλυτο PR της πόλης). Όταν ακούτε σήμερα ότι διεθνείς οργανισμοί εξυπηρετούν κρυφές ατζέντες, θυμηθείτε πως η Αθήνα δίδαξε πρώτη πώς ένα αμυντικό σύμφωνο γίνεται προσωπικός κουμπαράς.
4. Ποιος «έφαγε» τον Μέγα Αλέξανδρο;
Πώς πεθαίνει ένας ανίκητος, υγιέστατος στρατηλάτης στα 32 του μέσα σε λίγες μέρες; (Σίγουρα όχι από το άγχος). Όταν ο Αλέξανδρος άφησε την τελευταία του πνοή στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ., οι φήμες για δηλητηρίαση πήραν φωτιά πριν καν κρυώσει το πτώμα του.
Σύζυγοι, στρατηγοί, ετεροθαλή αδέλφια βρέθηκαν στο στόχαστρο. Σήμερα, ιατροί και ιστορικοί συγκλίνουν στον τυφοειδή πυρετό, την ελονοσία ή την παγκρεατίτιδα. Αλλά ποιος ικανοποιείται με αυτό; Όπως ακριβώς και με τη δολοφονία του JFK, όταν χάνεται μια κολοσσιαία φιγούρα, η μάζα αρνείται να δεχτεί ότι η αιτία ήταν ένα απλό μικρόβιο. Απαιτεί ίντριγκα.
5. Ελευσίνια Μυστήρια: Οι αρχαίοι Illuminati
Εδώ μιλάμε για την απόλυτη VIP λέσχη της Αττικής. Όσοι μυούνταν στα Ελευσίνια Μυστήρια ορκίζονταν σιωπή επί ποινή θανάτου. Ο Σοφοκλής, μάλιστα, έγραφε ξεκάθαρα ότι μόνο οι μυημένοι θα περνούσαν καλά στη μετά θάνατον ζωή «τα υπόλοιπα θα τα πω σ’ αυτούς που είναι στον Άδη».
Τι συνέβαινε όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες; Ο Αριστοτέλης μας προσγειώνει, λέγοντας ότι δεν μάθαιναν τίποτα χειροπιαστό, απλώς βίωναν μια ψυχολογική έκσταση. Ο απλός λαός, ωστόσο, είχε ήδη βγάλει το πόρισμα: «Αυτοί ξέρουν τα μυστικά του σύμπαντος». Είναι η αρχέγονη μορφή της εμμονής μας με τις μυστικές λέσχες (Μασόνοι, Λέσχη Μπίλντερμπεργκ κτλ.) η παρηγορητική ψευδαίσθηση ότι υπάρχει μια κλειστή κάστα που κινεί τα νήματα.
Σίγουρα, πιο ασφαλές από τη δυσάρεστη διαπίστωση ότι όλα μπορεί να κινούνται από μια ακαθόριστη τυχαιότητα.
Ο «Τελευταίος Χρησμός» της Πυθίας που ανήγγειλε το τέλος του αρχαιοελληνικού κόσμου