Πιο κοντά στον στόχο μου. Επειτα από κάθε πτήση αισθάνομαι πιο έμπειρος, έχοντας κατακτήσει άλλον έναν στόχο, έχοντας αντιμετωπίσει άλλη μια νέα πρόκληση.Σίγουρα, η πρώτη αποστολή scramble.Σίγουρα, δεν είναι όλες οι πτήσεις άψογες, άλλωστε για αυτό εκπαιδευόμαστε συνεχώς. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ όμως κι ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε είναι η δεύτερη φορά που συμμετείχα σε αναχαίτιση.Σημαίνει διαρκή αναζήτηση για βελτίωση, αυταπάρνηση και ετοιμότητα προκειμένου ανά πάσα ώρα και στιγμή, ημέρα ή νύκτα, με ζέστη ή με κρύο να μπορώ σε λίγα λεπτά να βρεθώ στον αέρα με ένα οπλισμένο μαχητικό αεροσκάφος για να υπερασπιστώ τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μου.Πολλές, πάρα πολλές. Αρκεί να σας πω ότι κάποιες εβδομάδες περισσότερες ώρες πετάμε παρά πατάμε στο έδαφος.Από την ώρα που χτυπάει το τηλέφωνο μέχρι την ώρα που θα μπω στο αεροσκάφος σκέφτομαι μόνο το καθήκον μου. Οι κινήσεις είναι μηχανικές και συντονισμένες. Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς σχεδόν τίποτα. Προσπαθείς απλώς να κάνεις όσα έχεις μάθει τόσα χρόνια για να μην πάει κάτι στραβά. Διότι, όταν πετάμε, το αεροσκάφος είναι φορτωμένο με όπλα. Αν διαχειριστούμε κάτι λάθος, σίγουρα θα προκαλέσουμε επεισόδιο. Εξάλλου, όταν πετώ σε σχηματισμό, έχω να διαχειριστώ αποτελεσματικά και τα άλλα μέλη-πιλότους του σχηματισμού που με ακολουθούν, δηλαδή τον νούμερο δύο ή τον νούμερο τρία πιλότο.Οχι, φόβος δεν υπάρχει. Κανείς από τους ιπταμένους δεν θα λειτουργούσε αποτελεσματικά με φοβίες ή συστολές στις ασκήσεις ή στα scramble. Ομως, θα έλεγα ότι όλοι οι ιπτάμενοι διακατέχονται από υψηλό αίσθημα ευθύνης, επαγγελματισμό και συναίσθηση για το κόστος της αποστολής που αναλαμβάνουν. Αυτή είναι η ζωή του ιπταμένου και όλοι όσοι είμαστε εδώ αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε.Θα έλεγα ότι πιο έντονα συναισθήματα έχω όταν δεν μπορώ να πετάξω, παρά όταν πετάω. Οταν είμαι σε scramble ή σε άλλη άσκηση, τα συναισθήματα τιθασεύονται. Αν όμως πάει κάτι στραβά και αναγκαστώ να ματαιώσω την πτήση μου, εκείνη την ώρα τα συναισθήματα είναι έντονα. Εγώ όπως και όλοι οι συνάδελφοί μου θέλουμε να προσφέρουμε όλα όσα μπορούμε και ακόμη περισσότερα. Δεν σας κρύβω ότι όχι μόνον εγώ άλλα όλοι οι πιλότοι στεναχωριούνται πολύ αν δεν καταφέρουν να πετάξουν, αν για παράδειγμα το αεροσκάφος παρουσιάσει κάποια βλάβη. Εξάλλου, κάθε πιλότος από εμάς είναι πολύ δεμένος με το αεροσκάφος του. Το αγαπά και το σέβεται.Η οικογένειά μου«Θα πετάξεις χωρίς να σου βάλουμε G (σ.σ. η πίεση που δέχονται οι πιλότοι από την επιτάχυνση), για να μη λιποθυμήσεις» μας είπε ο υποσμηναγός Αποστολόπουλος, ο οποίος είχε πάρει εντολή από τον αντισμήναρχο Γ. Κυριάκου, διοικητή της 331ης Μοίρας, να μας βάλει στον εξομοιωτή πτήσης για να νιώσουμε ότι πετάμε με μαχητικό αεροσκάφος.
Αφού μας έχει κάνει την απαραίτητη ενημέρωση, ο διοικητής της Μοίρας αναθέτει στον υποσμηναγό τη «δύσκολη αποστολή», δηλαδή να μας οδηγήσει στον «flight simulator». Μπαίνοντας μέσα και κλείνοντας η πόρτα πίσω μας νιώθουμε την αίσθηση του απέραντου χώρου. Μόλις καθόμαστε στο… μονοθέσιο αεροσκάφος και ανάβει ο κινητήρας, αισθανόμαστε τη δύναμη και τον θόρυβό του, που ολοένα και δυναμώνει. Φοράμε τα ακουστικά για να έχουμε επικοινωνία με τον πύργο ελέγχου. «Ετοιμη για απογείωση;» μας ρωτάει ο εκπαιδευτής, και του γνέφουμε καταφατικά, καθώς είναι αδύνατον να μας ακούσει από τον θόρυβο των μηχανών.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου έχουμε την αίσθηση της απογείωσης. Από τα ακουστικά λαμβάνουμε συνεχώς πληροφορίες από τον πύργο ελέγχου. Μας περιγράφει ποια πορεία πρέπει να ακολουθήσουμε. Πετάμε στα 10.000 πόδια πάνω από το Αιγαίο. Η ταχύτητα… ζαλίζει, το ίδιο και οι ελιγμοί που κάνει το αεροσκάφος. Το κόπκιτ (η κονσόλα) του αεροσκάφους αναβοσβήνει και μας μεταφέρει συνεχώς νέες πληροφορίες. Το χειριστήριο τρέμει. Ο κινητήρας βουίζει ασταμάτητα στα αφτιά μας, το ίδιο και ο αέρας που σχίζει το μαχητικό. Με δυσκολία ακούμε τον πύργο που μας βομβαρδίζει με πληροφορίες, σήματα και κωδικούς.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου πετάμε πάνω από κάποια βραχονησίδα του Αιγαίου. Παίρνουμε εντολή να γυρίσουμε στη βάση. Βλέπουμε τον αεροδιάδρομο και ο υποσμηναγός Αποστολόπουλος μας ενημερώνει ότι θα έχουμε μια δύσκολη προσγείωση. Πραγματικά, ήταν πολύ δύσκολη. Νομίζαμε ότι η μύτη του αεροσκάφους θα τρυπούσε το έδαφος με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά εν τέλει με λίγη βοήθεια καταφέραμε να προσγειωθούμε… έξω από τον αεροδιάδρομο, ελάχιστα μέτρα από ένα δέντρο ελιάς. Εκεί τελείωσε και το όνειρο του εικονικού μας ταξιδιού στους αιθέρες.
Βγαίνοντας από τον εξομοιωτή θυμηθήκαμε τα λόγια του διοικητή της 331ης Μοίρας Γ. Κυριάκου: «Μόνον όσοι έχουν πετάξει με μαχητικά μπορούν να καταλάβουν τι πιέσεις δέχεται και τι αισθάνεται ένας ιπτάμενος». Φεύγοντας από τη Μοίρα διαπιστώσαμε γιατί πήρε το όνομά της «Θησέας». Απλώς, γιατί είναι μυθικά τα κατορθώματά τους.
πηγή espressonews.gr